1980 ve öncesi Civil köyünde ortalama 200 hane vardı. 200 hanede yine ortalama iki inek, köyde ise dört yüz inek vardı.

Günde Minimum inek başı beş kg sütten, toplamda iki ton süt olurdu.

Her hanede en az beş tavuktan, köyde de bin tane tavuk vardı. Hane başı en az Günde üç yumurtadan, köy genelinde üç bin yumurta olurdu.

Köy genelinde yıllık ortalama iki yüz bin kg mısır üretilirdi.

Bunun yanında köyde yazın yazlık, kışın kışlık sebzeler, yazın yazlık, kışın kışlık meyveler yetiştirilirdi.

Tüm bu üretimi Tirebolu’nun köyleri genelinde düşündüğümüzde, kendi kendine yeten bir Tirebolu Vardı.

Bu üretimi ülke genelinde düşündüğünüzde karşımıza çıkan sonuç ise “kendi kendine yeten bir ülke “olarak göreceksiniz.

Tirebolu’nun köylerinde yapılan bu üretim haftanın her günü Köy pazarı olan Gozbaşında satılırdı. Yaptığı satış ile alışverişini yapardı.

Kışlık yakacak olarak genelde odun ve fındıkkabuğu kullanılırdı. Odunlar günümüzde olduğu gibi ağaç kesme motoruyla değil baltalarla yapılırdı.

Köyde telefon yoktu, her mahallede arada yolu yoktu, mevcut yollar ise topraktı, her yere araba ulaşımı yoktu. O yıllarda 1980 ve öncesi köyümüzde evine düzenli maaş giren aile yoktu, emekli aylığı alan yoktu. Halk kendi üretimi ile geçimini sağlamaktaydı ve önceki yıllarda yaşam şartları böyleydi.

Gelelim Günümüze, köylerde iki üç ailede birer inek var, tavuk ise daha sınırlı, hatta yok. Sebze meyve üretimi ise yok denecek kadar az. Yani üretim Kocaman bir sıfır.

Köyümüzde düzenli maaşı, emekli aylığı olmayan kişi sayısı bir, bilemediniz iki ailedir.