Ocak 2026 tarihinde yayımlanan Valiler Kararnamesi ile Giresun Valiliği’nde de bir görev değişikliği yaşandı. Kararnameyle atanan valiler görev yerlerine giderek görevlerine başladılar. Bu değişim, ülkemizin bin yıllık devlet geleneği ve yönetim tecrübesi içinde son derece rutin bir kamu görevi değişikliğidir.

Ancak Giresun’a atanan yeni valimiz hakkında yerel basında yapılan bazı haberler dikkat çekici olduğu kadar düşündürücüdür. Açıkça ifade etmek gerekir ki, bu haberlerin etik bir yönü olduğunu düşünmüyorum. Yerel basın bir şeyler yapmak istiyor ama ne yapmak istediğini anlamak gerçekten zor. Devlet geleneği, kurumsal yapı ve ilkeler bir kenara bırakılarak; kişilerin kurumların önüne konulduğu, yasalar yerine inisiyatiflerin ve şahsi değerlendirmelerin esas alındığı bir yaklaşım sergilenmektedir. Bunu anlamakta güçlük çekiyorum.

Önceki valimiz şüphesiz ki önemli hizmetler yapmıştır. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak benim beklediğim bazı hizmetlerde ciddi yetersizlikler yaşanmıştır. Bunları somut örneklerle ifade etmek istiyorum.

#Çavuşlu’da yıllarca süren katı atık çöp toplama tesis, adeta yasalara meydan okunurcasına yürütülmüş ve Çavuşlu halkını canından bezdirmiştir. Defalarca kanunlara aykırı şekilde çöp suları dereye ve denizin kumla buluştuğu alanlara akıtılmıştır. Tüm bu süreçte Giresun Valiliği gerekeni yapamamıştır.

Giresun sahilinde derelerin denize aktığı noktalarda, “rusubat temizliği” adı altında tonlarca kum ve çakıl çıkarılarak ekolojik denge bozulmuştur. (2019 yılında yaptığımız uyarıda Haklılığımız ortaya çıkmış, 2024/5 Yıllarında kum çakıl çıkartılan yerlerde Karadeniz sahil yolunda deniz yolu bozmuştur) Yapılan şikâyetlere rağmen bu uygulamalara karşı etkili bir müdahale yapılmamıştır.

İlimizin deniz sezonu temmuz ayının ortası ile ağustos ayının ortası arasında, yani yaklaşık 10 Temmuz – 10 Ağustos gibi oldukça kısa bir süredir. Buna rağmen plajlara cankurtaran tahsis etmek yerine, olumsuz hava tahmini raporları gerekçe gösterilerek Giresun genelinde denize girmek yasaklanmıştır. Oysa doğup büyüdüğüm Yalıköy, Civil Köyü ve Özlü Köyü sahillerinde 100 yıldır denizde boğulma vakası yaşanmamıştır. Buna rağmen bu sahillere “Olumsuz hava şartlarında denize girmek yasaktır” tabelaları asılmıştır. Bu konuda da Giresun Valiliği gerekeni yapmamıştır. Giresun yaz turizmi zarar görmüştür.

İl Özel İdaresi tarafından köylere yapılan yatırımların ihtiyaç ve aciliyet sırasına göre belirlenmesi sağlanamamıştır. Örneğin “X” köyünün 2025 yılında Giresun İl Özel İdaresi’nden ne kadar ödenek alacağı belli olmamıştır. Bu belirsizlik, ahbap-çavuş ilişkilerini devreye sokmuş; yapılan asfalt, beton ve ödeneklerin devlet tarafından değil, şahıslar tarafından yapıldığı algısını güçlendirmiştir.

Giresun’da maden çıkarma çalışmaları sürmektedir. Halk tedirgindir. Sivil toplum kuruluşları, vahşi madencilik faaliyetleri nedeniyle içme sularının, doğanın, çevrenin ve ekosistemin zarar gördüğünü; Harşit Çayı’nda, Gelevera Vadisi’nde ve derelerde kirlilik ile balık ölümleri yaşandığını sürekli dile getirmektedir. Ancak bu feryatların Giresun Valiliği tarafından yeterince duyulduğunu söylemek zordur. Kirlilik iddia edilen alanlardan numune alınarak halkla paylaşılmamıştır.

Giresun ilçe ve köylerinde elektrik telleri ve direklerinde yeterli bakım ve onarım yapılmamış, denetimler gerçekleştirilmemiş, ayrıştırıcı trafolar alınmamıştır. Bunun sonucunda en ufak bir olumsuz hava şartında sürekli ve uzun süreli elektrik kesintileri yaşanmış ve yaşanmaya devam etmektedir. Bu konuda ya gereken yapılmamış ya da yapılanlar halka anlatılmamıştır.

Yaz aylarında gurbette yaşayan Giresunluların memlekete gelmesiyle artan nüfus, çöp toplama hizmetlerinde ciddi aksamalara neden olmaktadır. Giresun Valiliği yıllarca bu sorunu çözememiştir.

Kar yağışlarında ise lodosu geçemeyen bir yol açma süreci yaşanmış, köy yollarının kar küreme işlemi sürekli gecikmeli yapılmış, aksaklıklar meydana gelmiştir.

Bu örnekleri sayfalarca çoğaltmak mümkündür. Şimdilik bu kadarıyla yetinelim. Amacımızın üzüm yemek olduğunu, bağcıyı dövmek olmadığını kalın çift çizgiyle çizerek özellikle vurgulamak isterim.

Benim Giresun Valiliği’nden temel beklentim; yukarıda ifade ettiğim sorunların, iyi hazırlanmış bir çalışma planı ve istikrarlı bir uygulama anlayışıyla çözüme kavuşturulmasıdır.

Giresun’un en önemli sorunları ve Sayın Valimizi bekleyen başlıca başlıklar şunlardır:

Giresun köylerinde sık sık yaşanan elektrik kesintilerinin giderilmesi,

Yaz aylarında aksayan çöp toplama hizmetlerinin düzenli hale getirilmesi,

Katı atık çöp tesisinin sorunlarının çözülmesi,

Kış aylarında lodostan önce köy yollarının ulaşıma açılması,

Yaz aylarında olumsuz hava tahminlerinde denize girmeyi tamamen yasaklamak yerine plajlarda cankurtaran hizmeti tahsis edilerek yasakçı yönetim anlayışının terk edilmesi ve yerel turizmin desteklenmesi,

Giresun’da çevreye zarar verecek her türlü çalışmanın karşısında durulması,

Köylerin milli bütçeden alacakları yıllık ödeneklerin önceden belirlenerek takvime bağlanması ve ahbap-çavuş ilişkisinin sona erdirilmesi,

Vahşi madencilik faaliyetlerinde çevrenin ve halkın menfaatlerinin korunması.

Tüm bu sorunların bir plana bağlanarak çözüme kavuşturulması, yapılan çalışmaların ve hazırlanan çalışma planlarının halkla şeffaf bir şekilde paylaşılması beklentisi içindeyim.

Milletimizin birliğine, dirliğine ve huzuruna kast eden bu menfur girişim; köklü kardeşliğimizi zedeleyemeyecek, bayrağımıza uzanan hiçbir el amacına ulaşamayacaktır.

2026 yeni yılının ilk günü…
Giresun’un 10 ilçesine bağlı yaklaşık 300–400 köyde 12 saattir, bazı köylerde ise 30 saati aşkın süredir elektrik yok.

Olumsuz hava koşullarında bu durum artık bir istisna değil, alışılmış bir durum. Aynı şekilde birçok köy yoluna da ulaşım sağlanamıyor. Elektrik yok, yol yok, iletişim yok… Giresun Kırsalında hayat adeta dondu.

Giresun İl Özel İdaresi yaz aylarında, gurbetteki Giresunluların memlekete gelmesiyle artan nüfus yoğunluğunu gerekçe göstererek “yeterli aracımız yok” diyor ve çöp toplamakta zorlandığını ifade ediyor. Kış aylarında ise kar yağışı başladığında yine aynı gerekçe öne sürülüyor: “Yeterli aracımız yok.” Sonuç olarak yolların açılmasında ciddi gecikmeler yaşanıyor.

Oysa tüm bunlar, iyi bir planlama ve öngörüyle çözülebilecek sorunlar.

Yaz aylarında rüzgâr çıktığında plajlara yeterli cankurtaran tahsis etmek yerine, “olumsuz hava şartları” gerekçesiyle denize girmeyi yasaklayan; bu yanlış yönetim anlayışıyla yaz turizmine sekte vuran bir idare, ne yazık ki kışın da elektrik sorununa çözüm üretemiyor.

Oysa bu sorunların tamamı, önceden alınacak tedbirler ve zamanında yapılan bakım-onarım çalışmalarıyla büyük ölçüde önlenebilir.

Bir tarafta makam sahipleri var:
Araçlar yarım saat önceden çalıştırılıyor, içleri ısıtılıyor. Ofisler sıcacık, çaylar kahveler hazır.

Diğer tarafta vatandaş…
Karanlıkta, soğukta ve kapalı yollarla baş başa bırakılıyor.

Biz emeklilik hayatımızı köyümüzde geçirmek istedik.
Toprağımızda, doğduğumuz yerde, daha sakin bir yaşam hayali kurduk.

Ama emekli öğretmen Nedim Çakmak’ın şu sözü bizim durumumuzu da durumu net bir şekilde özetliyor:

“Dünya uçarken, Giresun’da inekler hâlâ 50 yıl önceki yerde yayılıyorlar.”

Bu tablo, kırsal alanların iyi yönetilmediğini açıkça ortaya koyuyor.
Bazı yöneticilerin devlet gücünü bir hizmet aracı olarak değil, bir üstünlük ve ayrıcalık göstergesi olarak gördüğünü düşünüyorum. Vatandaş dinlenmiyor, sorunlara yeterince ve kalıcı çözümler üretilmiyor.

Sonuç ne oluyor?
İnsanlar mecburen büyük şehirlere göç ediyor. Köyler boşalıyor, üretim azalıyor, kırsal hayat çöküyor.

Unutulmamalıdır ki kırsalı ayakta tutmak bir lütuf değildir.
Bu, devletin ve yöneticilerin asli görevidir.

Son bir not:
Sahada, zor şartlar altında çalışan emekçilere Allah yardım etsin. Onlara asla bir sözümüz yok.
Tüm eleştirimiz, yönetim kadrosuna ve kamu yöneticilerinedir.

Tirebolu sahilinde 29,12,2025  bugün yaşanan ve deniz dalgalarının etkisiyle sahil yolunun çökmesine neden olan olay, ne yazık ki bir sürpriz değil; önceden defalarca dile getirdiğimiz uyarıların dikkate alınmamasının kaçınılmaz sonucudur.

Uzun süredir, “rüsubat temizliği” adı altında deniz kenarından yoğun şekilde kum ve çakıl alındığını, bunun kıyı dengesini bozacağını ve sahil hattını savunmasız bırakacağını açıkça ifade ettik. Bilimsel gerçeklere dayanan bu uyarılarımıza rağmen gerekli tedbirler alınmamış, yapılan uyarılar görmezden gelinmiştir.

Bugün gelinen noktada; deniz kıyısının doğal koruyucu yapısı yok edilmiş, dalgalar doğrudan sahil yoluna ulaşmış ve sonuç olarak kamuya ait yollarda çöküntüler oluşmuştu. Bu tablo, doğaya yapılan müdahalenin bedelinin en somut göstergesidir. Yaşanan zarar sadece çevresel değil, aynı zamanda kamu zararıdır.

Buradan açıkça ifade ediyoruz:
Bu tür uygulamalar devam ettiği sürece benzer tehlikelerin yaşanması kaçınılmazdır. Uyarıları dikkate almayan, bilimsel ve hukuki gerçekleri görmezden gelen yaklaşımlar; bugün yolu, yarın daha büyük can ve mal kayıplarını beraberinde getirebilir.

Yetkili ve sorumlu tüm kurumları; bahane üreten değil çözüm üreten, doğayı ve kamu yararını esas alan bir anlayışla hareket etmeye davet ediyoruz. Kıyılar kişisel veya geçici uygulamaların değil, toplumun ve gelecek nesillerin ortak mirasıdır. Torunlarımızın bizlere emanetidir.

Bu tür olayın bir daha yaşanmaması için gerekli idari ve hukuki işlemlerin gecikmeden başlatılmasını ve Tirebolu sahilinin daha fazla zarar görmemesi için acil önlem alınmasını kamuoyu adına talep ediyoruz.

Kamuoyuna saygıyla duyurulur.

Civil Köyü Derneği Başkanı

Recep Karakoç

13.Kültür ve Sanat Günleri etkinliğinin en önemli müjdesi, TBMM İdari Amiri Sayın Hasan Turan tarafından verildi.

TİRDEF Genel Başkanı Sayın Necdet Demirel, Öncülüğünde: TİRDEF Yönetim Kurulu Üyesi ve Ankara Temsilcimiz Sayın Tahsin Eyibil’den oluşan bir heyet ile Orman Genel Müdürü ve Harşit Savunması Başkanı Sayın Mustafa Özkaya’nın katılımıyla Ankara’da gerçekleştirilen görüşmeler sonucunda; Haymana’da Şehidimiz Binbaşı Hüseyin Avni Alparslan’ın anıtı, Cami ve Giresun Kültür Evini kapsayan alan için plan ve projelendirme çalışmalarında önemli bir eşik aşıldı.

Sayın Hasan Turan’ın desteğiyle Tarım Bakanlığı tarafından bu alan için ödenek ayrılacak ve temelleri atılacak. Sayın Hasan Turan, Tirebolu Kültür ve Sanat Günleri kapsamında yaptığı açıklamada, temelin 2026 yılında atılacağını belirtti. Kendisine bu desteği ve ilgisi için teşekkür ediyoruz.

Tirebolu Kültür ve sanat etkinliğinin en önemli bölümlerinden olan “UNUTMA UNUTTURMA” İnsan yaşarken de anılmalı Bölümünde Yaşayan değerlerimizden Prof. Dr. Halit Keskin anıldı. Vefat eden değerlerimizden Şehit Er Ramazan Kirman Anıldı.Program sonrası açıklama yapan Tirebolu Dernekler Federasyonu Yönetim Kurulu adına Başkan Necdet Ali Demirel, etkinliğe gösterilen yoğun ilgi nedeniyle tüm katılımcılara teşekkür etti.

Demirel, Tirebolu adına yapılan her çalışmada büyük özveriyle yer alan eğitimci Necati Yılmaz’a da özel olarak teşekkürlerini iletti.

Program boyunca Tirebolu’nun kültürel mirası, Giresun’un tarihsel hafızası ve hemşerilik bağı ön plana çıktı. Katılımcılar, bu tür organizasyonların hem kültürel aktarım hem de toplumsal dayanışma açısından büyük değer taşıdığı görüşünde birleşti.

Katılımcılar arasında Tirebolu Belediyesini Temsilen Kimsenin olmaması dikkatlerden Kaçmadı.

Günde Minimum inek başı 5 kg sütten, toplamda 2 ton süt olurdu.

Her hanede en az 5 tavuktan, köyde de bin tane tavuk olurdu. Hane başı en az Günde üç yumurtadan, köy genelinde üç bin yumurta olurdu.

Köy genelinde yıllık ortalama iki yüz bin kg mısır üretilirdi.

Bunun yanında köylerde yazın yazlık, kışın kışlık sebzeler yetiştirilirdi.

Yine köylerde yazın yazlık, kışın kışlık meyveler yetiştirilirdi.

Tüm bu üretimi Tirebolu’nun köyleri genelinde düşündüğümüzde, üretimin çok daha fazla olduğunu görülecektir.

Bu üretimi ülke genelinde düşündüğümüzde karşınıza çıkan sonuç ise “kendi kendine yeten bir ülke” olarak göreceksiniz.

Tirebolu’nun köylerinde yapılan bu üretim haftanın her günü GOZBAŞININDA kurulan Pazar yerinde pazarlanırdı.

Günümüze geldiğimizde ise köylerde iki üç ailede birer inek var, tavuk ise hiç yok Sebze meyve üretimi ise yok denecek kadar az. Yani üretim Kocaman bir sıfır.

O yıllarda, 1980 ve öncesi köyümüzde evine düzenli maaş giren aile yoktu, emekli aylığı alan yoktu. Günümüzde ise köyümüzde düzenli maaşı, almayan kişi yok.