Sekü köyünde yaşananlar ve maden çıkarma işlemi ile ilgili Recep Karakoç Bir açıklamada bulundu; Öncelikle şunu ifade ederek başlayayım “Yer altı kaynaklarımızın ekonomiye ve savunma sanayimize güç katması hepimizin istek ve beklentisidir.

Bizim itirazımız ise madenciliğe değildir.Biz  sularımızı zehirleyen siyanüre, ormanlarımızı yok eden kontrolsüzlüğe ve Karadeniz’in yeşiline kasteden “vahşi madencilik” anlayışına karşıyız. Sekü köyünde veya Giresun’un her hangi bir yerinde yapılacak maden çıkarma işleminin, ÇED raporlarına ve kanunlara uygun, çevreye zarar vermeden, gelişmiş ülkelerde olduğu gibi yapılmasından yanayız.Bunun mücadelesini veriyoruz.

Ne yazıkki Giresun Valiliği Çevreya zarar veren çalışmalarda hiç çevreci davranmadığını üzülerek görüyoruz.

Çcuşludak çök katı atık berteraf tesisi çavuşlu halkına hayatı yaşanmaz etti.

2022 Yılında deniz kenarından menfez ağzı “rüsübat” temizliği aldatmacasıyla Tonlarca Çakıl aldılar. Biz ozamanda sorumlu derneciklik anlayışıya karşı çıktık.Özlü köyü dere ağzından alınan kum çakılı engelleyemedik.Civil köyü sahilinden kum çakıl alınmasını engelledik.Sonrasında ne oldu ilk fırtınada yolu deniz bozdu.

2025 Kasım ayında Yalı köy sahilinde Kafes Balıkçılığı imalatı yapılmaya başlandığını gördük.Bu işlem Türkeyede ki Tüm yasalara Aykırı bir işlemdi. Jandarmayı arayıp ,jandarma bölgesi olan yerde yasa dışı işlem yapılmaktadır ,gereğini yaparmısınız dediğimde ben den karakola gelerek dileç vermem istendi.Bilemiyorum belki usül böyedir.Jandarmanın sorumluluk alanında yapılan yasa dışı çalışmayı ihbar edince dilekçe istenmesinin çok uygar bir mevzuat / Yöntem olmadığını düşünüyorum.

Uzun süre mücadelenin ardından 2026 şubat sonu sahili kurtardık.Sahiller o köy bu köy değil tüm vatandaşların ortak alanıdır.bu mücadelede üzülerek ifade edeyim yanımızda kimseyi görmedik. Asıl ciğerimi sızlatan ise Bu işlemlerin Giresun Valiliğince yapılmasıydı göz göre göre ilegal çalışma yapıldı.

“Yürütmenin durdurulması ve sonraki süreçte Çevre Şehircilik İl Müdürlüğü oluru ile Sekü Köyümüzde alelacele yapılan bu çalışmadan kaynaklı yöre halkımızın ciddi endişeleri vardır. Bu süreç doğru yönetilememektedir. Kolluk Kuvvetlerimiz ve Mülki idare ile köylülerimiz karşı karşıya getirilmiştir. Etle tırnak gibi olduğumuz bu güzide kurumlarımızın her zaman destekçisi olan köylülerimiz ve çevreden gelen vatandaşlarımızın duyarlı davranışları bu süreçte daha büyük olumsuzlukları önlemiştir.

Su fakiri olan bölgemizin içme su kaynaklarının gözesinde olan bu çalışmaların daha sonra telafisi mümkün olmayan sonuçlar doğuracağı kesindir. Mahkeme süreçlerini izliyor ve sonucun bir an önce çözülmesini istiyoruz/bekliyoruz.

Köylülerimiz diyorki; biz Sekü köyünde yapılacak maden çıkarma işleminin, ÇED raporlarına ve kanunlara uygun, çevreye zarar vermeden, gelişmiş ülkelerde olduğu gibi yapılmasından yanayız.

Bölgede atık havuzlarındaki sızıntı ve taşkınlarının civardaki derelere, oradanda Harşit Çayı’na karıştığı yönünde ciddi iddialar vardır. Geçen yıl Harşit Çayı üzerinde yaşanan balık ölümleri bu iddiayı doğrular niteliktedir.

Bizlerin isteğimiz, bu gibi durumlarda Giresun Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğünün akarsulardan ve kaynak sularından numuneler alarak, sonuca göre yapılan işlemi bizlerle komuoyu ile paylaşmasıdır.

Ocak 2026 tarihinde yayımlanan Valiler Kararnamesi ile Giresun Valiliği’nde de bir görev değişikliği yaşandı. Kararnameyle atanan valiler görev yerlerine giderek görevlerine başladılar. Bu değişim, ülkemizin bin yıllık devlet geleneği ve yönetim tecrübesi içinde son derece rutin bir kamu görevi değişikliğidir.

Ancak Giresun’a atanan yeni valimiz hakkında yerel basında yapılan bazı haberler dikkat çekici olduğu kadar düşündürücüdür. Açıkça ifade etmek gerekir ki, bu haberlerin etik bir yönü olduğunu düşünmüyorum. Yerel basın bir şeyler yapmak istiyor ama ne yapmak istediğini anlamak gerçekten zor. Devlet geleneği, kurumsal yapı ve ilkeler bir kenara bırakılarak; kişilerin kurumların önüne konulduğu, yasalar yerine inisiyatiflerin ve şahsi değerlendirmelerin esas alındığı bir yaklaşım sergilenmektedir. Bunu anlamakta güçlük çekiyorum.

Önceki valimiz şüphesiz ki önemli hizmetler yapmıştır. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak benim beklediğim bazı hizmetlerde ciddi yetersizlikler yaşanmıştır. Bunları somut örneklerle ifade etmek istiyorum.

#Çavuşlu’da yıllarca süren katı atık çöp toplama tesis, adeta yasalara meydan okunurcasına yürütülmüş ve Çavuşlu halkını canından bezdirmiştir. Defalarca kanunlara aykırı şekilde çöp suları dereye ve denizin kumla buluştuğu alanlara akıtılmıştır. Tüm bu süreçte Giresun Valiliği gerekeni yapamamıştır.

Giresun sahilinde derelerin denize aktığı noktalarda, “rusubat temizliği” adı altında tonlarca kum ve çakıl çıkarılarak ekolojik denge bozulmuştur. (2019 yılında yaptığımız uyarıda Haklılığımız ortaya çıkmış, 2024/5 Yıllarında kum çakıl çıkartılan yerlerde Karadeniz sahil yolunda deniz yolu bozmuştur) Yapılan şikâyetlere rağmen bu uygulamalara karşı etkili bir müdahale yapılmamıştır.

İlimizin deniz sezonu temmuz ayının ortası ile ağustos ayının ortası arasında, yani yaklaşık 10 Temmuz – 10 Ağustos gibi oldukça kısa bir süredir. Buna rağmen plajlara cankurtaran tahsis etmek yerine, olumsuz hava tahmini raporları gerekçe gösterilerek Giresun genelinde denize girmek yasaklanmıştır. Oysa doğup büyüdüğüm Yalıköy, Civil Köyü ve Özlü Köyü sahillerinde 100 yıldır denizde boğulma vakası yaşanmamıştır. Buna rağmen bu sahillere “Olumsuz hava şartlarında denize girmek yasaktır” tabelaları asılmıştır. Bu konuda da Giresun Valiliği gerekeni yapmamıştır. Giresun yaz turizmi zarar görmüştür.

İl Özel İdaresi tarafından köylere yapılan yatırımların ihtiyaç ve aciliyet sırasına göre belirlenmesi sağlanamamıştır. Örneğin “X” köyünün 2025 yılında Giresun İl Özel İdaresi’nden ne kadar ödenek alacağı belli olmamıştır. Bu belirsizlik, ahbap-çavuş ilişkilerini devreye sokmuş; yapılan asfalt, beton ve ödeneklerin devlet tarafından değil, şahıslar tarafından yapıldığı algısını güçlendirmiştir.

Giresun’da maden çıkarma çalışmaları sürmektedir. Halk tedirgindir. Sivil toplum kuruluşları, vahşi madencilik faaliyetleri nedeniyle içme sularının, doğanın, çevrenin ve ekosistemin zarar gördüğünü; Harşit Çayı’nda, Gelevera Vadisi’nde ve derelerde kirlilik ile balık ölümleri yaşandığını sürekli dile getirmektedir. Ancak bu feryatların Giresun Valiliği tarafından yeterince duyulduğunu söylemek zordur. Kirlilik iddia edilen alanlardan numune alınarak halkla paylaşılmamıştır.

Giresun ilçe ve köylerinde elektrik telleri ve direklerinde yeterli bakım ve onarım yapılmamış, denetimler gerçekleştirilmemiş, ayrıştırıcı trafolar alınmamıştır. Bunun sonucunda en ufak bir olumsuz hava şartında sürekli ve uzun süreli elektrik kesintileri yaşanmış ve yaşanmaya devam etmektedir. Bu konuda ya gereken yapılmamış ya da yapılanlar halka anlatılmamıştır.

Yaz aylarında gurbette yaşayan Giresunluların memlekete gelmesiyle artan nüfus, çöp toplama hizmetlerinde ciddi aksamalara neden olmaktadır. Giresun Valiliği yıllarca bu sorunu çözememiştir.

Kar yağışlarında ise lodosu geçemeyen bir yol açma süreci yaşanmış, köy yollarının kar küreme işlemi sürekli gecikmeli yapılmış, aksaklıklar meydana gelmiştir.

Bu örnekleri sayfalarca çoğaltmak mümkündür. Şimdilik bu kadarıyla yetinelim. Amacımızın üzüm yemek olduğunu, bağcıyı dövmek olmadığını kalın çift çizgiyle çizerek özellikle vurgulamak isterim.

Benim Giresun Valiliği’nden temel beklentim; yukarıda ifade ettiğim sorunların, iyi hazırlanmış bir çalışma planı ve istikrarlı bir uygulama anlayışıyla çözüme kavuşturulmasıdır.

Giresun’un en önemli sorunları ve Sayın Valimizi bekleyen başlıca başlıklar şunlardır:

Giresun köylerinde sık sık yaşanan elektrik kesintilerinin giderilmesi,

Yaz aylarında aksayan çöp toplama hizmetlerinin düzenli hale getirilmesi,

Katı atık çöp tesisinin sorunlarının çözülmesi,

Kış aylarında lodostan önce köy yollarının ulaşıma açılması,

Yaz aylarında olumsuz hava tahminlerinde denize girmeyi tamamen yasaklamak yerine plajlarda cankurtaran hizmeti tahsis edilerek yasakçı yönetim anlayışının terk edilmesi ve yerel turizmin desteklenmesi,

Giresun’da çevreye zarar verecek her türlü çalışmanın karşısında durulması,

Köylerin milli bütçeden alacakları yıllık ödeneklerin önceden belirlenerek takvime bağlanması ve ahbap-çavuş ilişkisinin sona erdirilmesi,

Vahşi madencilik faaliyetlerinde çevrenin ve halkın menfaatlerinin korunması.

Tüm bu sorunların bir plana bağlanarak çözüme kavuşturulması, yapılan çalışmaların ve hazırlanan çalışma planlarının halkla şeffaf bir şekilde paylaşılması beklentisi içindeyim.

Günde Minimum inek başı 5 kg sütten, toplamda 2 ton süt olurdu.

Her hanede en az 5 tavuktan, köyde de bin tane tavuk olurdu. Hane başı en az Günde üç yumurtadan, köy genelinde üç bin yumurta olurdu.

Köy genelinde yıllık ortalama iki yüz bin kg mısır üretilirdi.

Bunun yanında köylerde yazın yazlık, kışın kışlık sebzeler yetiştirilirdi.

Yine köylerde yazın yazlık, kışın kışlık meyveler yetiştirilirdi.

Tüm bu üretimi Tirebolu’nun köyleri genelinde düşündüğümüzde, üretimin çok daha fazla olduğunu görülecektir.

Bu üretimi ülke genelinde düşündüğümüzde karşınıza çıkan sonuç ise “kendi kendine yeten bir ülke” olarak göreceksiniz.

Tirebolu’nun köylerinde yapılan bu üretim haftanın her günü GOZBAŞININDA kurulan Pazar yerinde pazarlanırdı.

Günümüze geldiğimizde ise köylerde iki üç ailede birer inek var, tavuk ise hiç yok Sebze meyve üretimi ise yok denecek kadar az. Yani üretim Kocaman bir sıfır.

O yıllarda, 1980 ve öncesi köyümüzde evine düzenli maaş giren aile yoktu, emekli aylığı alan yoktu. Günümüzde ise köyümüzde düzenli maaşı, almayan kişi yok.

Birleşmiş Milletler tarafından 1977 yılında ilan edilen 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’nün geçmişi çok eskilere dayanmaktadır.

Kadınların erkeklerle eşit haklara sahip olmak yolunda verdiği savaşın başlangıcı, 8 Mart 1857 yılında Amerika’nın New York kentinde tekstil sektöründe çalışan yüzlerce kadının düşük ücretlerini, uzun çalışma saatlerini ve insanlık dışı çalışma koşullarını protesto etmek için grevler yapması olarak kabul edilmektedir.

Türkiye’de 8 Mart Dünya Kadınlar Günü ilk kez 1921 yılında, iki komünist kız kardeş Rahime Selimova ve Cemile Nuşirvanova’nın girişimi ile gerçekleştirildi. Bu tarihten sonra yıllar boyunca 8 Mart Dünya Kadınlar Günü kutlamalarına izin verilmedi.

Türkiye’ de 5 Aralık 1934 Yılında Anayasa ve Seçim Kanunu’nda yapılan yasa değişikliği ile kadınların ilk kez oy kullanması ve aday olabilmesi hakkı tanındı. Bu gün bizlere Kadın hakları savunuculuğu yapan; Fransa ve İtalya’dan 11 yıl, Romanya’dan 12 yıl, Bulgaristan’dan 13 yıl, Belçika’da 14 yıl, İsviçre’den 36 yıl önce Türkiye Kadınlara Seçme ve Seçilme hakkı tanındığını da bu vesile ile bir kez daha ifade etmiş olalım.

1975 yılında Birleşmiş Milletler Kadın Yılı ilan edildikten sonra, 1975 yılında Türkiye’de “Kadın Yılı Kongresi” yapıldı.

12 Eylül Darbesi’nden sonra askerî cunta yönetimi tarafından dört yıl süreyle hiçbir kutlama yapılmasına izin verilmedi.

1984’ten itibaren her yıl çeşitli kadın örgütleri tarafından kutlanmaya devam edildi. Bu yeni dönemin temel farkı, eskiden sadece sosyalist kesimin sahiplendiği bu günün artık hemen tüm kadın kuruluşlarının yanı sıra adeta resmî bayram gibi devlet yetkilileri ve kurumları tarafından da kutlanmaya, hatta şirketlerin de reklam ve pazarlama faaliyetleri ile buna katılmaya başladığını görmekteyiz.

Günümüzde Dünya Kadınlar Günü, kadınlar açısından daha farklı anlamlar taşımaktadır. Artık 8 Mart, kadın hakları açısından bugünlere nasıl gelindiğinin hatırlanmasını sağlayan özel bir gündür. Dünya genelinde kadın hakları alanında son yıllarda olumlu gelişmeler sağlansa bile kadınlar açısından birçok sorun hala çözülebilmiş değildir. Kadın cinayetleri bu sonların en başında yer almaktadır.

2023 Yılında Erkekler Tarafından 315 Kadın Öldürüldü, 248 Kadın Şüpheli Şekilde Ölü Bulundu. 2023 yılında öldürülen kadınlardan %65’i evlerinde öldürüldü. Bireylerin kendini en çok güvende hissetmesi gereken yer olan evler bu yıl da 205 kadına mezar oldu. Kadınlar en çok ayrılık, boşanma vb. gibi kendi özgür iradeleriyle hayatlarına dair aldıkları kararlar nedeniyle ölüme sürükleniyor. (Kadın cinayetlerini durduracağız platformu)

Bu nedenle, Kadın Hakları için Birleşmiş Milletler Günü olan 8 Mart, başlangıçtaki önemini hala korumaktadır. Her ne kadar 8 Mart’ın özünü, emekçi kadınların mücadele günü desek de en önemlisi kadınların kadın oldukları için hayatını kaybetmeme mücadelesi olarak da ön plana çıkartmalıyız.

Tirebolu Civil Köyü Derneği Olarak, Kadınların insan hakkı ve toplumumuzda eşit yurttaşlar olarak yer alacağı günler için, mücadele ve demokratik taleplerimizi duyurma noktasında her türlü çalışmanın içerisinde olacağımızı ifade ediyoruz.

Söz konusu olan bu günleri Karanfillerle kutlamaktan ziyade, kadınların siyasette, iş hayatında toplumun her yerinde en az kadın nüfusu oranında temsil imkânına kavuşması yönünde somut adımlarla olacağına inanıyoruz.

Bu duygu ve düşüncelerle 8 Mart Dünya kadınlar günü kutlu olsun.

12 saat elektrik kesilince biraz eskiye gittim. Uzun bir yazı demeyin bence okuyun, çünkü sizde yazının bir yerlerinde kendinizi bulacaksınız. İyi okumalar.

Bundan 45, 50 yıl önce köyümüzde (civil) yaklaşık 200,000 kg mısır üretilirdi, köyümüzde 400’e yakın inek, bine yakın tavuk vardı.

Köy halkından emekli maaşı alan yok denecek kadar azdı. Düzenli maaşla çalışan sayısı da yoktu. Mevsimlik yiyecekler yenirdi, domates, salatalık, biber, patlıcan vb. Sebzeler Temmuz ayında başlar Ekim ayına kadar yenirdi.

Son baharda kış yiyeceği hazırlıkları başlar, taze fasulye turşusu, fasulye fırınlaması, elma kurusu, kabak sırımı, taflan, kiraz tuzlusu yapılırdı. Evlerin sofrasında dışarıdan alınan zeytin ve sıvı yağ olurdu, diğer yiyeceklerin tümü kendi üretimleriydi. Kahvaltıda mis gibi tereyağı, tere yağda pişirilmiş günlük yumurta, çökelek, kaymak, incir, ayva, çilek, armut reçeli, Herkesin tarlasında ıspanak, lahana, pezük (pazı), kıvırcık, Yeşil soğan, fasulye olurdu.

Kiraz zamanı, kiraz, armut zamanı armut, incir zamanı incir, elma zamanı elma, üzüm zamanı üzüm toplar kasabaya satmaya Gidilirdi.

Üzümden ve duttan pekmezler yapılırdı, Bunların yanında süt, tere yağ, yoğurt,(yoğurtlar toprak kaplarda ya da ağaçtan yapılmış külek ve bakır bakraçlara yapılır, ağızları beyaz temiz bezle bağlanarak kapatılır, sütler ise cam şişelere konulur ağızları mısır güdinesi (koçanı) ile kapatılırdı) mevsimlik sebzeler de satılırdı.

Köy halkı satmak için hazırladığı bu ürünleri en azı üç km den başlamak üzere sekiz km varan mesafeden sırtında taşıyarak sahile iner, sahilden de kamyonlar la sabah erkenden saat (05.00) Tirebolu’ya gozbaşına gider, satışlarını yapar, tanesi neredeyse bir kg olan mezgit, istavrit balıklarından alır, fırından mis gibi ekşi maya kokulu cicimamak alır, alış verişini tamamlayarak köyüne gelirdi.

Bu kadar işleri bir günde yapardı (günümüzde iki saate yapılıyor) (50 yıldan daha önceleri ise ulaşım daha zor şartlarda yapılıyormuş, hatta derelerden geçerken, ya da kayıklardan düşerek hayatın kaybeden hanımlar olurmuş, her köyden bir tane vardır mutlak)

Köylerde Düğünler cuma gününden başlar pazar gün Akşam sona ererdi. Düğün evlerinde tosunlar kesilir, masalar kurulur, istenmeyen içecekler içilirdi. Düğünler davul zurna ve kemençe ile yapılırdı.

Birde düğün çağırma âdeti günümüzde olduğu gibi davetiye ile değil, beşlik, onluk, yirmilik banknotlarla yapılır, Köyün ileri gelenleri ise horoz, tavuk vererek düğüne çağrılırdı.

Düğünün ikinci günü gelin damat takı için ortaya çıkartılır, düğün çağrılırken verilen banknotların üstüne ilave yaparak takı takılırdı. Komşu evlerden, köylerden düğün evine, sini adını verdikleri yemekler getirilir ikram edilirdi. Günümüzde bu gelenekler kalmadı artık. Büyük şehirlere çalışmak için göç başladı, köyler boşaldı.

Büyük şehirlere göçmenler Günümüzde emekli olarak 30, 40 yıl aradan sonra köye dönüş yaptılar. Günümüzde aynı köye baktığımda %99.9 emekli maaşı var, ekili mısır tarlası toplasan bir tonu geçmez, meyve sebzede de durum Maalesef aynı, köylü zerzevat ihtiyacını köye gelen manav arabasından yapıyor. İnek ise beş bilemedin sekiz tane süt ihtiyacını onlardan karşılıyorlar.

Bu istatistiği Tirebolu ilçe geneline bölersek Tirebolu’nun yanılmıyorsam 53 köyü var, 40.50 yıl önce Tirebolu’da bir milyon altmış bin kg mısır üretilirdi. Tirebolu’da yirmi bir bin iki yüz inek vardı(minimum). Günlük Yüz altı bin kg süt üretilirdi, aylık yaklaşık üç ton kg tere yağ üretilirdi. O günlerin şartları bu güne göre çok daha zordu, bu zorluğa rağmen halkımız üretim yaparak geçimini sağlıyordu. Bu rakamları Türkiye geneline yayacak olursak halkımızın ne kadar üretken olduğu anlamış oluruz.

Bu makamlar için kimseden tecrübe istenmiyor. Milletvekli olmak için Parası olan herkese fırsat eşitliği var.

Milletvekili olanlar, devlet yönetiminde olanlar, bunlara yerel yönetimler de dahil, valilere de dahil, Halka, halkın yaşayışını kolaylaştırmaya yönelik yeterli çalışmaları maalesef göremiyoruz. Kimse kusura bakması tüm imtiyazları kendileri kullanıyorlar.

Sade vatandaşı makamına kabul etmeyen mülki idarelerden bazıları, Yayılmış yatan Milletvekilinin çocuğunun karşısında takım elbiseyle duruyor.

Bu ifadelerime Hemen itiraz edenler olacaktır. Önemli de değil.

Bulunduğunuz ilin valisini, ilçenin kaymakamını tanıyormusunuz? Adını biliyormusun? Bir probleminiz olduğunda makamına gidip görüşebiliyormusunuz? Her hangi bir isteğiniz karşılık buluyorumu? Valla benimki bulmuyor.

Ben 58 yaşındayım bu yaşıma kadar ismini hatırladığım, ismini hiç unutmadığım bir vali tanıyorum. Eminim sizde o valimizi tanıyorsunuz, o Valimizin ismini buraya yazmayacağım siz yorumlara yazın ki bu halkın doğru insanları unutmadığını, gelmiş geçmiş valiler ve şu an aktif görevde olan 81 il valisinden bir tek o valimizin ismini bildiğimizi bir kez daha hep birlikte ispat edelim.

Devam edelim. 26 Nisan 1986 Çernobil nükleer santralinde bir patlama meydana geliyor.

O günün Bilim adamları Karadeniz Sahilinin tamamında olası bir radyasyon tehlikesine karşı halkı uyarırken, ülkeyi yönetenleri şu, şu tedbirlerin ivedilikle alınması gerekir derken, ülkeyi yöneten siyasiler ne diyordu? Radyasyon yok, tehlike yok, tehdit yok bakın bu çay Rize çayı ben kiyifle içiyorum diyorlardı. Bunlar birliğimizi, dirliğimizi bozmak isteyenlerdir diyorlardı. Peki, Karadeniz radyasyondan etkilendi mi? Cevap siz değerli okuyucularımızda.

Devam edelim yine Yıl 1986 Hepimizin hafızasına Deprem dede olarak yerleşen Merhum Prof. Dr. Amet Mete Işıkara. Peki bundan 37 yıl önce ne diyordu Işıkara; deprem olacak,bu kaçınılmaz bir gerçek. Bu gerçeğe karşı biz yapılarımızı ve halkımızı depreme karşı hazırlamalıyız, halkı depreme karşı bilinçlendirmeliyiz, halkımıza deprem eğitimi vermeliyiz.

Peki ne old 17 Ağustos 1999 da? Depreme hazırlanabildik mi?

Peki aradan geçen 37 yılda hangimiz depreme karşı bilinçlendirildik? Deprem ders olarak eğitim müfredatında yer aldımı? Neden siyasiler biliminsanına kulak vermedi?

Bu gün 2023 günü Prof. Dr. Naci Görür ne diyor ; Halkı depreme karşı eğitmeliyiz. Bilim insanlar yine aynı noktadalar, insanları bilinçlendirin, yapıları güçlendirin.

Biliminsanlarını iktidarlar neden dinlemiyorlar?

O dönem Biliminsanlarına kulak veren bir isim çıkmış, Tavşancıl Belediye Başkanı Salih Gün. Biliminsanlarından aldığı görüş ile Tavşancıl’da depreme göre imar planı hazırlamış, babasını bile tanımayarak planını hayata geçirmiş. Sonuç 17 Ağustos 1999 depreminde Marmara felaket yaşarken depremin merkez üssünde yer alan Tavşancıl beldesin de hiçbir bina hasar görmemiş, kimsenin burnu kanamamış.

Bu gün de biliminsanına kulak veren bir belediye başkanı olmuş. 6 Şunat 2023 yılında 110 bin km2 alanı, 10 vilayeti, ilçe ve köylerini yıkan deprem Hatayı’ın Erzin ilçesinde tek bir binayı yıkmamış. Mevzuat dışına çıkmayan Erzin Belediye Başkanı Ökkeş Elmasoğlu’ na alemin doğrusu senmisin diyenler bu gün Elmasoğlun’a minnet duyuyor. Çevresinde bulunan tüm vilayetler, yerleşim birimleri yıkıma maruz kalmış ama Ezine halkı bakkalıyla, fırınıyla, eczanesiyle hayatına devam ediyor.

Oldu bitti gitti, ölenler öldü kalanlar yaşamaya devam edecek.

Deprem ve ilgili Biliminsanları beş on gün daha TV programlarında söz bulabilecek,Bir ay sonra Her şeyi unutacağız. Sonra yine, yetiş macide, anlat Melahat, kimin karısı kimin kocasıyla kaçmış, onun cb adayı kim olacak, o bize surtük dedi, o da bize aptal dedi, derbi maç öncesi ve sonrası 7/24 yayınlar devam edecek. Neyse çok uzun bir yazı oldu.

Büyük İstanbul depreminde görüşmek üzere.

Sitemizin Amaç Ve Kaideleri derneğimizin dünyaya açılan kapısı ve Civil köyü derneği resmi Web sayfasıdır.

Derneğimiz siyasî bir hedef gütmez ve siyasî bir amaç taşımaz. İnsanlar arasında ırk, dil, din, inanç ve mezhep ayrımcılığı yapmaz.

Genel olarak, bu site, insanî ilişkileri yeniden canlandırma; gurbet hayatının yükünü bir nebze olsun azaltma; yeni nesil ile eski nesli bir arada tutma ve her türlü şartlarda ve durumlarda manevî-maddî dayanışmayı sağlamak, çevresel ve kültürel mirasımıza sahip çıkmak amacımızdır.

Web sayfamız ve https://www.facebook.com/groups/410836595674617 olarak sosyal medyada daha etkin yer almak için kurulmuştur.